Dutch English
2/2
In het schilderij ‘Vrouw met Hond’ zien we hoe het onderwerp, dat gebaseerd is op een foto, bewerkt wordt tot een gestippeld lijnenspel. Het onderwerp van de foto, vrouw met hond, blijft herkenbaar, terwijl er inhoudelijk een volstrekt nieuwe betekenis onstaat. Een betekenis die uit zowel het oude als het nieuwe beeld
gegenereerd wordt, namelijk de dialoog die de formele middelen met elkaar aangaan. De confrontatie van de snelle, makkelijk te maken en te consumeren foto en de intensieve, handmatige werkwijze waarmee het beeld
is opgebouwd.

Jongerius deconstrueert beelden, onderzoekt in elk
werk opnieuw het proces van die deconstructie door deze zichtbaar te maken. In de gelaagdheid die daardoor ontstaat doemen fragmenten van betekenissen op. Nieuwe beelden lijken ver verwijderd van de oorspronkelijke beelden. Doordat zij beide zichtbaar blijven, eist geen van beide de aandacht op. Beide beelden verwijzen naar een betekenis of inhoud, maar geen enkele inhoud kan definitief afgebakend worden. Deze principiële citeerbaarheid en herhaalbaarheid
door Derrida ook wel iterabiliteit genoemd, scheppen
de voorwaarden voor elke betekenisconstitutie.
Zo wordt in het werk ‘Feel Good’ ingezoomd op gezichten, die op het moment dat ze zichtbaar worden, onmiddelijk veranderen in een nieuw, ander gezicht.
Geen van de beelden lijken zicht vast te willen leggen

in hun uiteindelijke verschijningsvorm, of vastgelegde betekenis, ze blijven ongrijpbaar. Elke afbeelding bergt zijn eigen steeds verdergaande beelden en
betekenissen in zich in een onbegrensde kracht die
altijd aanwezig blijft.
Met het hergebruik van bestaande afbeeldingen sluit Jongerius niet alleen aan bij een lange traditie in de beeldende kunst waarvan de pop art een bekend voorbeeld is.
Hij bewandelt nieuwe en vooral eigentijdse paden
van de beeldende kunst. Doordat hij door middel van deconstructie bestaande beelden hun eenduidige betekenis ontneemt en andere betekenissen toevoegt, wordt in het werk het bewustzijn van een parallelle werkelijkheid zichtbaar, zoals we dat bijvoorbeeld zien
in het werk van Sigmar Polke.
Het genereren van deze werkelijkheid door middel van het toevoegen van nieuwe en diverse betekenislagen getuigt van een eigentijdse beeldopvatting die past binnen het kader van het postmodernisme.
>> terug
Info:
Eugène Jongerius studeerde aan de Hogeschool van de kunsten te Arnhem van 1970 tot 1975. Naast zijn werk als beeldend kunstenaar is Jongerius sinds 1986 werkzaam als docent aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht.